|
Με αφετηρία το χωριό της Απειράνθου με τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια που καλύπτονται από τις καμάρες, τα πέτρινα σπίτια και τους πύργους, ένα χωριό που θυμίζει πολύ τα χρόνια της Βενετικής Αυτοκρατορίας. Το χωριό με τα τρία μουσεία, το αρχαιολογικό, το γεωλογικό, το λαογραφικό που όλα έχουν εκθέματα μεγάλης σπουδαιότητας να επιδείξουν.
Ακολουθώντας τα πλακόστρωτα μονοπάτια διασχίζουμε το χωριό και πάμε προς τα πάνω στο όρος Φανάρι που είναι 850μ. ψηλό. Ύστερα από μια σχετικά εύκολη ανάβαση φτάνουμε στην κορυφή του βουνού όπου θα βρούμε την μικρή εκκλησία της Παναγίας της Φαναριώτισσας. Από εκεί πάνω η θέα είναι μοναδική. Δεν μπορούμε να δούμε μόνο τα γειτονικά νησιά, την Σύρο, την Τήνο, την Μύκονο, την Πάρο, την Σίφνο, την Αμοργό, τη Δονούσα , το Κουφονήσι αλλά επίσης στο βάθος του ορίζοντα μπορούμε να διακρίνουμε τις ακτές της Τουρκίας.
Μετά από αυτή τη στάση συνεχίζουμε την πορεία μας πηγαίνοντας προς τα κάτω στο όμορφο χωριό της Μονής, ένα χωριό με μια μαγευτική θέα στην κοιλάδα της Τραγαίας με τους ελαιώνες.
Ακολουθώντας τον δεξιό δρόμο 1500μ. έξω από το χωριό βρίσκουμε την Παναγία Δροσσιανή, μια από τις πιο σημαντικές εκκλησίες των Βαλκανίων. Σύμφωνα με τα λεγόμενα των ειδικών είναι ίσως μια από τις πιο αρχαίες Βυζαντινές εκκλησίες. Χρονολογείται περίπου στον 6ο αι
.
Υπάρχουν πολύτιμες τοιχογραφίες της πρώιμης Βυζαντινής ζωγραφικής τέχνης. Πολλά στρώματα τοιχογραφιών αποτελούν την αγιογραφία αυτής της σπουδαίας εκκλησίας. Η πιο χαρακτηριστική τοιχογραφία είναι αυτή της Παναγίας της Νικοποιού όπου η Παναγία απεικονίζεται να κρατάει ένα δίσκο στον οποίο εμφανίζεται ο Χριστός. Το αρχιτεκτονικό σχέδιο της εκκλησίας είναι εξίσου ιδιαίτερο.
|
